sci fi

nakakirita. napakadami kong gustong malaman at matutunan na parang kulang ang mundo, ang oras, ang kakayanan kong maunawaan ang lahat. ang lawak talaga ng mundo, sa lahat ng aspeto hindi lamang sa pisikal o topograpikal. nanliliit na naman ako. hindi ko alam kung pano ko sisimulan matuto.

---

kasama ko sila jaymee at lex kahapon. sobrang tagal na pala talaga naming hindi nagkikita-kita. ang masaya dun, kahit sobrang layo na ng buhay namin sa isa't isa, parang wala pa ring nagbago. ganun pa rin yung samahan, walang nagbago sa siyam. habang kasama sila napansin ko kung kalaki na ang pinagbago ko mula sa 'ako' na kilala nila. marahil hindi sa ugali o pagkilos pero sobarang iba na ang pananaw ko ngayon. hindi ako magtataka kung sobrang maibahan o maguluhan sila sa mga paniniwala at paninindigan ko. para na nga talaga kaming magkakapatid, bahagi na kami ng buhay ng isa't isa kahit magkakaiba na ang takbo ng mga mundong kinabibilangan namin.

pero sana kasama din namin yung iba kahapon. nakakamiss yung dating masaya, magulo at napakaingay na kulitan at asaran pag magkakasama kaming lahat. kahit na hindi na kami madalas magkahalubilo, hindi ko pa rin maisip kung ano ang nangyari sakin kung hindi ko sila nakilala.

---

gusto ko magbasa ng sci fi. napansin ko lang na hindi na pala ako masyadong nakakabasa ng mga sci fi o fantasy na kwento o nobela ngayon. nung elementary ako (at loner at naktambay sa library mag-isa) kadalasan sf short stories ang binabasa ko. sa tingin ko mas okey humasa ng imahinasyon ang mga kakaibang kwento sa science fiction. plus, mas nakakatuwa ang science na subject pag naiisip mo ang mga posibilidad sa teknolohiya.

pero sana madaling maghanap ng mga full length novels ni philip dick, robert heinlen o kahit ni isaac asimov o kaya kumpletong koleksyon ng mga maiikling kwento nila. at sana talaga matapos ko na ang mga nakapila pang mga aklat na dapat at gusto ko ring basahin.

---

pilipino. wala lang. kakaiba daw kasi pag nagtagalog ako sa blog. mas sanay akong sumulat sa ingles.

wala na ko maisip sabihin.

teddy bears

I’m not sure what’s up with this blog. Every once in a while, actually, it has become everyday there are these comments that I rightfully think are from spammers. Ugh! I need to tweak security at least… the junk mail’s getting to me.

After another uneventful hour at the office, I found something to do that seems to be the latest craze to the thinking populace (and those who seem to like getting frustrated like myself), Sudoku. Sheesh! I feel my atrophied brain shrinking and turning to useless mush.

-

For some unknown reason, probably lack of imagination, the office is already decorated in the bright colors of Christmas. It’s August, for goodness sakes! I know Filipinos are known for celebrating Christmas early, but this is ridiculous! *sigh* it reminds me that another year is soon to pass. What have I done with my life?

There are perks to this early decoration though. Aside from the fact that I wasn’t unnecessarily hassled to stay after hours and decorate (someone already took care of it, obviously) I also got to arbor (is this just pinoy vocabulary or is there really such a word meaning what we mean?) a cute little teddy bear. I nicked it from under the tree and it’s currently the trustworthy guardian of all the trash I’ve accumulated in my cube through the years. I’m staring at it as I type… I’m not returning this. Hahaha

-

Yes. I’m bored. I’m restless. I’m sleepy. I’m babbling. I can’t solve the darn sudoku board on the other window… blahblahblah....

galit

There is a time for everything. A season under the, as of late, frequently hiding sun… now is a time to vent.

Naiirita na ko. Okey, more than that pero ayokong mag-overstep na naman at sabihing galit ulit ako. Sabi ko kasi I don’t care enough to be angry anymore. Pero hindi nabubura nang pagmomoderate ko sa sarili ang ka-bullshitan ng lahat.

Hindi kami close na magkakapatid. Para lang kaming magkakaklase sa isang subject na terror at walang kwenta ang teacher. Hindi kami nagsasabihan ng pinakamalalaking problema namin at protocol na iwanan na lang mag-isa pag may problema o may umiiyak. Bihira kami magkampihan pag napapagalitan. Minsan lang, pag sabay kaming pinagagalitan para sa isang walang kwentang bagay. Kaya sobrang bad trip lang siguro ang makakapag-usig sa kapatid kong bunso na umuwi na ko dahil mag-isa lang sya sa bahay at napagdidiskitahan sya. Anong level ng kagaguhan ang magtutulak sayo na itext ang kapatid mo dahil bullshit daw lahat sa bahay? Lalake yung bunso kong kapatid, pareho kaming hindi humihingi ng tulong. Oo, gago lang talaga ang mundo.

Kahapon, kwento ni ate, nagyayaya daw kumain si ian pero hindi daw nya mapakain dahil tinago ni papa lahat at tinaggal yung koneksyon ng stove sa gas. Gusto kong matawa pero sobrang gago kasi ng dating. Okey lang kung ako lang. shit, hindi na nga ako kumakain sa bahay. Ikinukulong ko lang ang sarili ko sa kwarto at nagbabasa dahil mas masaya yun kesa pag-isipan ng paulit-ulit ang kagaguhan ng lahat.

Iniisip ko yung sinabi ni jr sa text… kung hindi lang daw nya kelangan ng pamasahe araw-araw makikipagsapakan na daw sya; hindi naman daw sya mahalaga. Hindi nga sya mahalaga, kahit para sakin. Naisip ko, bakit kaya hindi na lang ako umalis ng bahay? Pero kelangan ng mga mas bata kong kapatid ng suporta. Kahit para lang sigawan si papa para sa kanila. At bahay namin yun, bayaran nya ko kung gusto nya ko paalisin. Napaka-angsty ng buhay.

Cold war sa bahay, sa dalawang pamilya: kaming magkakapatid at sya… pero baka matapos na yung ‘cold war’… umiinit na ulo ko.

Sinusubukan kong maghanap ng goodside.